Jak rozmawiać z dzieckiem by nas słuchało?

jak rozmawiac z dzieckiem by nas sluchalo

Problemy związane z rodzicielstwem są niestety powszechne. Trudno jednoznacznie stwierdzić, co jest tutaj główną przyczyną. Zanim jednak zaczniemy winić naszą pociechę, zwracając uwagę na jej nieakceptowane zachowanie i uciążliwe napady agresji warto zauważyć, iż większości negatywnych zachowań mały człowiek uczy się od rodziców. Co zatem zrobić i jak rozmawiać z dzieckiem by nas słuchało? Opinie ekspertów bywają zróżnicowane, jednakże łączy je jedno – należy zaoferować potomkowi komunikację na odpowiednim poziomie.

Właściwa komunikacja z dzieckiem powinna się sprowadzać do kilku elementów. Przede wszystkim:

1) Jeżeli chcemy być wysłuchani, sami musimy zacząć słuchać dziecka. Często kwestią czasu jest moment, w którym pociecha dostrzeże, co zrobiła źle i wybierze odpowiednie rozwiązanie. Nie warto przy tym sięgać do ogólników, ale naprawdę skupić się na motywach zachowania dziecka. Komunikacja wymaga od nas współpracy, jasnego (a więc w prostych słowach) przedstawienia problemu;

2) Warto w sposób jasny okazywać nasze odczucia, jednocześnie jednak nie obwiniając pociechy. Dziecko również wymaga zrozumienia. Jeżeli chcemy być dla niego autorytetem nie warto sięgać po środki ostateczne, takie jak podnoszenie głosu czy (o zgrozo) kary fizyczne. Tego typu zachowania tylko pogłębią skalę problemu. Swoje zdanie można wyrazić również w spokojny sposób, nie rezygnując jednak z wyrażenia negatywnej opinii;

Aby nie pozwolić sobie w tym momencie na okazywanie złości można zastosować kilka prostych do wdrożenia technik. Sprowadzają się one do:

  • kultywowania rutynowych zachowań – dzięki czemu nie tylko my, ale i dziecko będzie miało zwiększone poczucie bezpieczeństwa;
  • skupienia się na problemie oraz sposobach jego rozwiązania, nie zaś na negatywnych emocjach, jakie odczuwamy;
  • „podarowania” sobie czasu na odzyskanie równowagi – często warto jest na chwilę oddać się ulubionej rozrywce w samotności, wyjść na spacer, porozmawiać z przyjacielem – każdy sposób może być dobry, by odciąć się (jedynie na krótki okres czasu) od frustrującego nas problemu;
  • ważne by z tym problemem nie utożsamiać dziecka – fakt, iż stopniowo uczymy się, jak rozmawiać z dzieckiem by nas słuchało nie oznacza, że proces wychowawczy będzie się składał z samych sukcesów;

3) W dziecku należy budzić samodzielność, również w zakresie podejmowania decyzji. Taka nauka odpowiedzialności nie tylko będzie stanowić stymulujący dla rozwoju czynnik, ale też znacząco polepszy naszą relację z pociechą oraz sprawi, że wątpliwości, jak rozmawiać z dzieckiem, by nas słuchało nie będą już naszym problemem;

jak rozmawiac z dzieckiem by nas sluchalo

4) Równie istotne, co rozsądne upomnienia oraz ewentualne praktykowanie kar (zawsze powinny mieć one konstruktywną postać, podobnie jak słowa krytyki) są pozytywne wspomnienia w postaci pochwał oraz nagród. Ważne, by dziecko wiedziało, za co jest chwalone. Zamiast ogólników każdorazowo warto podkreślić, co wzbudziło naszą aprobatę – czy też wykonanie powierzonego zadania, czy zaprzestanie zachowań, które do niedawna były częste (oraz powodowały naszą frustrację);

Dziecko pozbawione odpowiedniej komunikacji z rodzicem może czuć się lekceważone, niedoceniane i opuszczone. Konsekwencją są próby zwrócenia na siebie uwagi, często nacechowane negatywnie.

Dlatego tak istotne jest wyrażanie emocji oraz pokazywanie alternatywnych form zachowania. Motywowanie własnego dziecka wymaga o wiele więcej czasu, niż proste wydawanie poleceń i karcenie. Efekty jednak z pewnością są tego warte.

Dodaj komentarz