Sposób na małego uparciucha

Przed narodzinami dziecka rodzice tworzą swoje wyobrażenie na jego temat. Swoista wizualizacja dotyczy nie tylko tego, jak będzie wyglądał ich potomek, ale także, jakie będzie jego usposobienie, charakter i zachowanie. Siebie widzą natomiast w roli rodzica posiadającego niewyczerpane pokłady cierpliwości, mądrości życiowej i ciepła, ufając jednocześnie, że ich potomek doceni te cechy, wykaże wdzięczność i bezwarunkowo odwzajemni rodzicom wszystkie ciepłe uczucia. Czy rzeczywiście wygląda to tak kolorowo?

Dziecko to samodzielna istota, która jest całkowicie odrębna od rodziców i posiada swoje własne cechy osobowości, nie zawsze zgodne z tymi, jakie chcieliby widzieć u niego rodzice. Jedną z tych cech, które sprawiają rodzicom największy problem, jest upór dziecka. Ta cecha charakteru może nasilać się w różnych okresach życia dziecka. O ile w niektórych przypadkach upór małego człowieka jest pożądany, gdyż stanowi o jego wytrwałości w działaniu i prowadzi do samodzielności, o tyle niekiedy może być tak silny, że doprowadza rodziców do stanu wzburzenia i dezorientacji.

Etap w rozwoju dziecka

Przede wszystkim trzeba zdać sobie sprawę, że bunt i upór to naturalne etapy rozwoju dziecka. Kiedy maluszek odkrywa potęgę słowa „nie” coraz częściej wykorzystuje je w relacjach z rodzicem. Negowanie tego, co mówią dorośli, często prowadzi do konfliktowych sytuacji na linii rodzic – dziecko. Bunt dwulatka to jeden z tych okresów, w których negatywne zachowania dziecka uwidaczniają się szczególnie mocno. Od postawy rodzica i jego sposobów radzenia sobie z małym uparciuchem zależy, jakie relacje zbuduje z dzieckiem w przyszłości i jak silne będą łączyły ich więzi.

Jak wygląda życie z uparciuchem?

Nie ma chyba osoby, która nie byłaby kiedyś świadkiem sytuacji, gdzie małe dziecko próbuje wymusić na rodzicu określone zachowanie. Płacz, krzyk, tupanie nóżkami, a niekiedy nawet gryzienie, kopanie, czy rzucanie się na podłogę to najczęstsze reakcje dzieci. Głośne protesty maluszków w odpowiedzi na to, że nie dostały lizaka lub ulubionej zabawki mogą skutecznie utrudnić rodzinie codzienne funkcjonowanie. Spokojne wykonanie czynności takich, jak zrobienie zakupów, czy wyjście na spacer o zaplanowanej wcześniej godzinie, zaczyna graniczyć z cudem.

Kilka sposobów na upór dziecka

Istnieje kilka sposobów radzenia sobie z małym uparciuchem. Wprowadzenie ich w życie może pomóc uspokoić wzajemne relacje rodzica i dziecka oraz opanować emocje zarówno jednej, jak i drugiej strony.

Opinie innych
Bardzo ważne jest, by uświadomić sobie, że bunt dziecka jest normalnym etapem jego rozwoju. Dezaprobata oraz negatywne opinie otoczenia w odpowiedzi na gwałtowne reakcje dziecka z pewnością nie pomagają w panowaniu sytuacji i mogą dodatkowo jeszcze bardziej irytować i tak już zdenerwowanego rodzica. Tymczasem należy zachować spokój i dystans do opinii osób trzecich. Zdecydowanie ważniejsze niż przejmowanie się nimi jest poznanie i zrozumienie przyczyn zachowania małego buntownika.

Sposób na nudę
Złe zachowanie dziecka, zwłaszcza małego, może czasem wynikać ze zmęczenia lub nudy. Wybierając się z maluszkiem w miejsce, o którym trudno mówić, by było dla niego atrakcyjne, np. sklep, poczta, czy urząd, należy zadbać o to , by było wypoczęte i najedzone. Dobrze jest też mieć ze sobą 2 – 3 małe zabawki, które znajdziesz w sklepie E-babystuff.pl zabawki dla niemowląt. Dzięki temu maluszek zajęty zabawą będzie spokojny w czasie, gdy rodzice zajmą się swoimi sprawunkami.

Spokój
Najważniejsze, by samemu podchodzić spokojnie do nastawionego na „nie” dziecka. Twój spokój pozwoli opanować emocje maluszka, a twoja gwałtowna reakcja wywoła u niego jeszcze bardziej gwałtowną reakcję.

Ograniczony wybór
Wychodząc na zakupy lub w inne miejsce, które rodzic musi odwiedzić, nie warto pytać dziecka, czy pójdzie razem z nim. Z reguły dziecko, które jest w okresie buntu, odpowie na tak postawione pytanie „nie”. By czuło się docenione i ważne, lepiej zapytać – „Czy dziś na spacer włożysz adidasy, czy tenisówki?” lub „Którą drogą wolisz iść dziś do sklepu – krótszą, czy dłuższą?” Tak postawione pytanie daje dziecku wybór i jednocześnie pozwala rodzicowi zrealizować jego plany.

Sposobów na dotarcie do małego uparciucha może być wiele. To, które z nich sprawdzą się w przypadku twojego dziecka, zależy w dużej mierze od cech osobowości twoich i twojej pociechy.

Dziecko to samodzielna istota, która jest całkowicie odrębna od rodziców i posiada swoje własne cechy osobowości, nie zawsze zgodne z tymi, jakie chcieliby widzieć u niego rodzice. Jedną z tych cech, które sprawiają rodzicom największy problem, jest upór dziecka. Ta cecha charakteru może nasilać się w różnych okresach życia dziecka. O ile w niektórych przypadkach upór małego człowieka jest pożądany, gdyż stanowi o jego wytrwałości w działaniu i prowadzi do samodzielności, o tyle niekiedy może być tak silny, że doprowadza rodziców do stanu wzburzenia i dezorientacji.

Etap w rozwoju dziecka

Przede wszystkim trzeba zdać sobie sprawę, że bunt i upór to naturalne etapy rozwoju dziecka. Kiedy maluszek odkrywa potęgę słowa „nie” coraz częściej wykorzystuje je w relacjach z rodzicem. Negowanie tego, co mówią dorośli, często prowadzi do konfliktowych sytuacji na linii rodzic – dziecko. Bunt dwulatka to jeden z tych okresów, w których negatywne zachowania dziecka uwidaczniają się szczególnie mocno. Od postawy rodzica i jego sposobów radzenia sobie z małym uparciuchem zależy, jakie relacje zbuduje z dzieckiem w przyszłości i jak silne będą łączyły ich więzi.

Jak wygląda życie z uparciuchem?

Nie ma chyba osoby, która nie byłaby kiedyś świadkiem sytuacji, gdzie małe dziecko próbuje wymusić na rodzicu określone zachowanie. Płacz, krzyk, tupanie nóżkami, a niekiedy nawet gryzienie, kopanie, czy rzucanie się na podłogę to najczęstsze reakcje dzieci. Głośne protesty maluszków w odpowiedzi na to, że nie dostały lizaka lub ulubionej zabawki mogą skutecznie utrudnić rodzinie codzienne funkcjonowanie. Spokojne wykonanie czynności takich, jak zrobienie zakupów, czy wyjście na spacer o zaplanowanej wcześniej godzinie, zaczyna graniczyć z cudem.

Kilka sposobów na upór dziecka

Istnieje kilka sposobów radzenia sobie z małym uparciuchem. Wprowadzenie ich w życie może pomóc uspokoić wzajemne relacje rodzica i dziecka oraz opanować emocje zarówno jednej, jak i drugiej strony.

Opinie innych
Bardzo ważne jest, by uświadomić sobie, że bunt dziecka jest normalnym etapem jego rozwoju. Dezaprobata oraz negatywne opinie otoczenia w odpowiedzi na gwałtowne reakcje dziecka z pewnością nie pomagają w panowaniu sytuacji i mogą dodatkowo jeszcze bardziej irytować i tak już zdenerwowanego rodzica. Tymczasem należy zachować spokój i dystans do opinii osób trzecich. Zdecydowanie ważniejsze niż przejmowanie się nimi jest poznanie i zrozumienie przyczyn zachowania małego buntownika.

Sposób na nudę
Złe zachowanie dziecka, zwłaszcza małego, może czasem wynikać ze zmęczenia lub nudy. Wybierając się z maluszkiem w miejsce, o którym trudno mówić, by było dla niego atrakcyjne, np. sklep, poczta, czy urząd, należy zadbać o to , by było wypoczęte i najedzone. Dobrze jest też mieć ze sobą 2 – 3 małe zabawki, które znajdziesz w sklepie E-babystuff.pl zabawki dla niemowląt. Dzięki temu maluszek zajęty zabawą będzie spokojny w czasie, gdy rodzice zajmą się swoimi sprawunkami.

Spokój
Najważniejsze, by samemu podchodzić spokojnie do nastawionego na „nie” dziecka. Twój spokój pozwoli opanować emocje maluszka, a twoja gwałtowna reakcja wywoła u niego jeszcze bardziej gwałtowną reakcję.

Ograniczony wybór
Wychodząc na zakupy lub w inne miejsce, które rodzic musi odwiedzić, nie warto pytać dziecka, czy pójdzie razem z nim. Z reguły dziecko, które jest w okresie buntu, odpowie na tak postawione pytanie „nie”. By czuło się docenione i ważne, lepiej zapytać – „Czy dziś na spacer włożysz adidasy, czy tenisówki?” lub „Którą drogą wolisz iść dziś do sklepu – krótszą, czy dłuższą?” Tak postawione pytanie daje dziecku wybór i jednocześnie pozwala rodzicowi zrealizować jego plany.

Sposobów na dotarcie do małego uparciucha może być wiele. To, które z nich sprawdzą się w przypadku twojego dziecka, zależy w dużej mierze od cech osobowości twoich i twojej pociechy.

Dodaj komentarz